Laat je inspireren door
onze blogartikelen

Verandering gegarandeerd
Persoonlijk en liefdevol
Uniek helend proces
Langdurig effect
8,9
Hoge klantscore
Zondag 26 maart 2017

BLOG HOE KUN JE LOSLATEN WAT NIET VAN JOU IS?

Ik leef niet mijn moeders leven…over loyaliteit naar onze ouders en hoe wij daardoor ons eigen leven niet goed op de rit krijgen

Uit mijn boek: Aan het roer van jouw leven

Terwijl ik dit schrijf ben ik op reis. Ik zit in Sevilla en geniet van het Sevilliaanse leven. Het gaat samen met de missie van deze reis: een boek schrijven. Mijn gedachten gaan terug naar zo’n 20 jaar geleden, de dag dat mijn moeder het leven liet op 55-jarige leeftijd. Dat was een enorme schok voor mijn vader, mijn broers en mij. Mijn moeder heeft Sevilla nooit mogen leren kennen. Terwijl de reisboeken al klaar lagen. Boeken van Zuid-Spanje en Portugal, met steden als Granada, Cordoba, Sevilla, Lissabon. Ze had er zo graag nog heen gewild. Dit mocht niet zo zijn. Ze stierf onverwachts en voor ons allemaal veel te vroeg aan een hersenbloeding. Om haar te eren en omdat ik het mezelf méér dan toesta, geniet ik nu met volle teugen van al wat het leven te bieden heeft. Zo ook van de schoonheid van Sevilla.

Voor mij begon het allemaal in een klein Brabants dorpje, in Made. In een gezin met een vader – Luc Ligtvoet – en een moeder – Marietje van Geel. De moeder wilde graag een kindje. Ik was dat kindje. Na mij kwamen er nog twee broertjes. Mijn moeder kon haar geluk niet op met haar drie kinderen.

Mijn moeder heeft haar korte leven gewijd aan het opvoeden van ons, mij en mijn twee broers. Dat was haar wereld. Ze wist niet beter. Zo ging dat in haar tijd, in haar gezin van herkomst. Zelf kwam ze uit een gezin van zestien kinderen. Ze was de tiende in de rij. In 1938 werd ze geboren.  Dat was normaal in die tijd: gezinnen met heel veel kinderen. Katholiek Brabant, waar de pastoor langskwam om zijn zegen te geven en aan te moedigen om nog meer zieltjes op de wereld te zetten.

Mijn opa heb ik nooit gekend, maar volgens de verhalen was hij een hele lieve man, die hard werkte om achttien monden te voeden. Hoe doe je dat, achttien monden voeden?

Eigenheid

Met zestien kinderen was er weinig tot geen ruimte voor eigenheid. En er was geen geld voor studie of anderszins. De schoolmeester is nog langs de deur geweest, een paar keer wel: “Laat Marietje toch doorleren, laat haar verder gaan”. Maar er was geen ruimte voor Marietje. Want waar moest haar moeder – Marie Zwart – het geld vandaan halen toen ze er in 1948 alleen voor kwam te staan? Haar geliefde man – mijn opa en vader van Marietje en de anderen – stierf op 42-jarige leeftijd aan een hersenbloeding. Iets wat ook mijn moeder op 28 februari 1994 fataal werd evenals een broer en zus.

Verdriet

Tien jaar was mijn moeder toen haar vader stierf. Het hele gezin moest meehelpen om brood op de plank te krijgen. Zo ook Marietje. Ze werkte op jonge leeftijd voor een melkboer. Met haar melkkannetje ging ze ’s ochtends in alle vroegte langs de deuren om melk te schenken bij mensen die dit nodig hadden. Ik stel me hierbij een echte ouderwetse melkkar voor. De melkboer duwde de kar voort en een paar meisjes met melkkannetjes gingen langs de deuren om de melk te verkopen. Het lot van mijn moeder. Zo was het.

Wie ben ik?

En ik hield van haar. Zoveel. Zoveel zelfs dat ik op een diepe diepe onbewuste laag voor haar heb gezorgd. Emotioneel dan. Zij heeft met haar diepste primaire emoties geen raad gekund in een tijd van armoede in dit grote gezin. Ik werd geboren. Hooggevoelig als ik was en heb haar diepe verdriet en onmacht gevoeld. En vanuit de magische liefde van het kind heb ik tegen haar gezegd in mezelf: kom maar mama; ik draag jouw verdriet wel. Ik zorg wel voor jou. Het resultaat was dat ik mijn eigen leven niet goed op de rit kon krijgen.

Van onzekerheid naar zelfvertrouwen

Ik was erg onzeker, angstig en kreeg nog meer tegenslagen op mijn pad. Nu ben ik er blij om omdat het me gebracht heeft waar ik nu sta; van klein naar vol van zelfvertrouwen. Ik weet wie ik ben en wat ik wil. Dat gun ik ieder mens.

Loslaten

Het vraagt de weg naar binnen. Het vraagt om af te dalen naar de diepere lagen in je onderbewustzijn om eindelijk te kunnen loslaten wat je niet meer nodig hebt. Om te kunnen loslaten wat niet van jou is. Zodat jij kunt gaan stralen. Het vraagt de weg naar binnen, de weg naar jezelf.

Als je het allemaal al wist, had je het toch allang losgelaten. 90% van je gedrag zit opgeslagen in je onderbewustzijn.

Lees meer in mijn gratis ebook: Aan het roer van jouw leven

Of neem contact op met ons via www.ynnergy.nl  

Ik wens je een hele fijne dag. Maries Ligtvoet

 

 

Wij gebruiken cookies om uw gebruikservaring te optimaliseren, het webverkeer te analyseren en gerichte advertenties te kunnen tonen via derde partijen. Lees meer over hoe wij cookies gebruiken en hoe u ze kunt beheren door op 'Instellingen' te klikken. Als u akkoord gaat met ons gebruik van cookies, klikt u op 'Alle cookies toestaan'.